Piątek 30.10.2020r.
Temat: Rozmarzone kalosze.
Ćwiczenia poranne:
https://www.youtube.com/watch?v=m2WsGrvCx_w&t=22s

Malowanie na kartce kropel deszczu palcem maczanym w niebieskiej farbie.
Nauka wiązania butów. Proszę przygotować dzieciom talerzyk z dziurkami (zgodnie z instrukcją), sznurowadło. Wskazać od pierwszej po ostatnią dziurkę, jak przekłada się sznurowadła. Czynność należy powtarzać co jakiś czas, aż do utrwalenia.

https://www.google.com/search?q=nauka+wi%C4%85zania+but%C3%B3w+dla+dzieci&tbm=isch&ved=2ahUKEwjij6Hk99vsAhVPtioKHfjDAhwQ2-cCegQIABAA&oq=nauka+wi%C4%85zania+but%C3%B3w+dla+dzieci&gs_lcp=CgNpbWcQARgAMgIIADIECAAQGDIECAAQGDoFCAAQsQM6BAgAEEM6BwgAELEDEEM6CAgAELEDEIMBOgYIABAFEB46BggAEAgQHjoECAAQHlCYhQdY1awHYIGwB2gAcAB4AIABdIgB9hOSAQQxNy45mAEAoAEBqgELZ3dzLXdpei1pbWfAAQE&sclient=img&ei=zNObX-L5Es_sqgH4h4vgAQ&bih=750&biw=1536#imgrc=XS36m0oZFgP6rM

Nazywanie butów z ilustracji. Wskazywanie ich przeznaczenia i pór roku, kiedy je nosimy.

    

Słuchanie opowiadania Grzegorza Kasdepke „Rozmarzone kalosze”

Opowiesz mi bajkę? – prosi wieczorem Kacper.                                                                                                                  – O czym? – Siadam na łóżku.                                                                                                                                                      – O mnie – szepcze Kacper.                                                                                                                                                     – I, na przykład, o moich kaloszach.– Dlaczego właśnie o kaloszach? – pytam zdziwiony.– Żeby było trudniej – wyjaśnia Kacper. A potem zamyka oczy, poprawia kołdrę i cały zamienia się w słuch.                                                                                                                                  – Pewien chłopczyk o imieniu Kacper – zaczynam opowieść – miał kalosze, które bardzo, ale to bardzo chciały być butami do biegania.                                                                                                             – Nie rozśmieszajcie nas! – śmiały się inne buciki. – Kalosze są od człapania po kałużach. No ale kalosze chciały biegać. Ilekroć padał deszcz, wędrowały wraz ze swym kilkuletnim właścicielem do przedszkola, by tam – wciśnięte w kąt szatni – marzyć całymi godzinami o sportowych wyścigach. Nikt jednak tych marzeń nie traktował poważnie.                                                                                                                  – A taplać się w błocie to nie łaska? – szydziły kolorowe adidasy.                                                                – Albo łazić po przegniłych liściach? – prychały dziewczęce pantofelki. Tenisówki zaś chichotały tak głośno, że później przez godzinę nie były w stanie rozplątać sznurówek. No bo rzeczywiście – widział kto śmieszniejsze kalosze? Któregoś dnia dzieci z przedszkola wybrały się na spacer. Wszystkie buciki: adidasy, tenisówki, pantofelki – podskakiwały radośnie. Tylko kalosze wlokły się ponuro na końcu.                                                                                    – No i dlaczego nie biegacie? – rechotały adidasy.                                                                      – Co, sił zabrakło? – szydziły pantofelki. A tenisówki, raz lewa, raz prawa, pokazywały kaloszom język. Nagle zaczął padać deszcz.                                                                                         – Uciekamy do przedszkola! – krzyknęły panie przedszkolanki. I wszystkie dzieci, na łeb na szyję, zaczęły biec w stronę przedszkola.                                                                                               – Ach, jakie błocko! – jęczały pantofelki.                                                                                                        – Co za kałuże! – biadoliły adidasy.                                                                                                                 – Zmokniemy – trzęsły się tenisówki. Jedynie kalosze biegły śmiało naprzód – przez błoto, przez kałuże, przez rwące po ulicy strumyki; jeszcze pięćdziesiąt metrów, jeszcze tylko dziesięć, jeszcze pięć i... – Wygrałem! – krzyknął Kacper.                                                                    – Pierwszy!– No, no... – wysapały adidasy.                                                                                            – Hm... – zmoknięte pantofelki nie wiedziały, co powiedzieć. A tenisówki tylko żałośnie pochlipywały.                                                                                                                                                                       – No i widzicie? – cieszył się Kacper. – Widzicie, jakie mam buty do biegania?! – To nie są zwyczajne buty do biegania – burknęło któreś dziecko.                                                                             – Pewnie, że nie zwyczajne – obruszył się Kacper.                                                                                 – Przecież zwyczajne nie nadają się do biegania po deszczu! Zapadła cisza.                                         – I co dalej? – szepcze rozespany Kacper.– Kalosze były bardzo szczęśliwe i wszyscy chcieli się z nimi ko-legować.                                                                                                                                       – Głaszczę mego synka po głowie.                                                                                                                                   – Ze mną też? – upewnia się Kacper.                                                                                            – Z tobą przede wszystkim.                                                                                                              – Super – szepcze Kacper.                                                                                                               – Jeżeli będziesz miał kiedyś kłopoty z kolegami, to pożyczę ci moje kalosze.– Wiem, synku. Dobranoc.

Rozmowa na temat opowiadania:
a)	Komu autor opowiadał bajkę?
b)	O czym była bajka?
c)	O czym rozmawiały kalosze? Czy spełniło się ich marzenie?
d)	Czy Kacprowi podobała się bajka? Dlaczego?